ఆమె వెళ్లిపోయిన తర్వాత కూడా ఆమె నా జీవితంలోనే ఉంది
కొన్ని మనుషులు వెళ్లిపోతారు…
కానీ మన జీవితాల నుంచి కాదు.
వాళ్ల జ్ఞాపకాలు, వాళ్ల మౌనం, వాళ్ల ఉనికి
మన రోజులను నిశ్శబ్దంగా వెంటాడుతూనే ఉంటుంది.
ఈ కథ కూడా అలాంటి ఒక అనుభూతి గురించే.
వెళ్లిపోయిన ప్రేమ…
మిగిలిపోయిన జీవితం.
ఆమె వెళ్లిపోయిన రోజు
ఆ రోజు ప్రత్యేకంగా ఏమీ జరగలేదు.
పెద్ద గొడవ లేదు.
కన్నీళ్లు కూడా లేవు.
ఆమె నిశ్శబ్దంగా వెళ్లిపోయింది.
“బై” అని కూడా చెప్పలేదు.
నేను ఆపలేదు.
ఆమె ఆగలేదు.
అప్పుడు నాకు అర్థం కాలేదు —
ఇది విడిపోవడమేనా?
లేదా మరో రూపంలో మొదలైన బంధమా?
ఇల్లు ఖాళీగా అనిపించటం మొదలైంది
ఆమె వెళ్లిన తర్వాత
ఇల్లు అలాగే ఉంది.
కానీ…
అది ఇల్లు లాగా లేదు.
ఆమె కూర్చున్న కుర్చీ ఖాళీ.
ఆమె నవ్విన మూల మౌనం.
ఆమె మాటల జాడ కూడా లేదు.
కానీ ప్రతి గోడలో
ఆమె జ్ఞాపకాలు ఉన్నాయి.
మౌనం చాలా బలంగా ఉంటుంది
మాటలు లేనప్పుడు
మౌనం బలంగా వినిపిస్తుంది.
ఫోన్ మోగకపోవడం కూడా
ఒక శబ్దమే.
మెసేజ్ రాకపోవడం కూడా
ఒక మాటే.
ఆమె ఏమీ చెప్పలేదు.
కానీ ఆ మౌనం
నన్ను రోజూ మాట్లాడిస్తుంది.
ఆమె లేని జీవితం నేర్చుకున్న పాఠాలు
ఆమె లేకుండా ఉండటం
నాకు చాలా విషయాలు నేర్పింది.
- మనుషులు మనసులోనే ఉంటారని
- వెళ్లిపోయినవాళ్లు కూడా మనల్ని మార్చుతారని
- ప్రేమ అనేది ఉండటమే కాదు, మిగలటమని
ఆమె నా జీవితంలో లేకపోయినా
నా జీవితం ఆమె వల్లే ఇలా ఉందని
నాకు అర్థమైంది.
కొన్ని ప్రేమలు ముగియవు
ప్రతి ప్రేమకు ముగింపు ఉండదు.
కొన్ని ప్రేమలు
జ్ఞాపకాలుగా మారతాయి.
కొన్ని ప్రేమలు
మన అలవాట్లలో కలిసిపోతాయి.
నేను ఇప్పటికీ
కాఫీ తాగేటప్పుడు ఆమెని గుర్తు చేసుకుంటాను.
అది ప్రేమ కాదు అంటే
మరి ఏమిటి?
ఇప్పటికీ ఆమె నా జీవితంలోనే ఉంది
ఆమెతో మాట్లాడను.
ఆమెను చూడను.
కానీ ప్రతి నిర్ణయంలో
ఆమె జ్ఞాపకం ఉంటుంది.
ప్రతి నిశ్శబ్దంలో
ఆమె పేరు వినిపిస్తుంది.
అందుకే
నేను ఇలా చెప్పగలను —
ఆమె వెళ్లిపోయిన తర్వాత కూడా
ఆమె నా జీవితంలోనే ఉంది.
మీకు ఒక ప్రశ్న…
మీ జీవితంలో కూడా
ఇలా వెళ్లిపోయినా
మిగిలిపోయిన ఎవరో ఉన్నారా?
ఆ పేరు, ఆ జ్ఞాపకం
ఇప్పటికీ మీ రోజులను మార్చుతుందా?
మీ గుండెల్లో ఉన్న మాటను
కామెంట్లో రాయండి.
ఇలాంటి కథలు ఇష్టమైతే…
ఇలాంటి భావోద్వేగ కథలు చదవాలంటే
మా వెబ్సైట్ను తరచూ సందర్శించండి.
ఎందుకంటే…
కొన్ని కథలు మనవి కాకపోయినా
మనసుకు చాలా దగ్గరగా ఉంటాయి.
ame-vellipoyina-tarvata-kuda-na-jeevithamlo-undi